>> Другие рассказы

>> Кулинарная книга

"Gloria"
restaurantrecensie

Timo Boomgaard

Nooit gedacht dat ik nog eens een restaurantrecensie zou schrijven. En ik heb er niet eens iets voor gegeten, dus of het deze naam wel mag hebben weet ik niet.

Het begon allemaal op een broeierige zomeravond, niet zo heel lang geleden, toen A. zei: "Op internet heb ik een Pools-Russisch restaurant gevonden, zullen we dat eens proberen?"
Leuk idee. Het was tenminste weer eens wat anders dan Spaanse tapas of Roti. En bovendien niet eens zo heel ver fietsen.

"Weet je zeker dat het deze straat is?", vroeg mijn vriendin niet veel later, toen we al een tijd langs alleen maar gewone huizen fietsten. Ietsje verder dook het antwoord echter al op: Pools-Russisch restaurant "Gloria", recht tegenover een coffeeshop waar twee rastamannen wat verstoort opkeken.
"Ziet er verlaten uit", zei ze. "Misschien is ie wel dicht". Ik rammelde wat aan de deur, maar die ging gewoon open.
"Nee, hij moet open zijn", zei ik, terwijl ik naar mijn vriendin terugliep.
"Hallo!", zei een stem opeens achter mij, "Ja, iek ben open". Kom bienen".

Binnen zag het er wat verlopen uit, een beetje "voormalig Oostblok", zoals bekend van TV en een eerder reisje naar Berlijn. Maar goed dat hoorde er natuurlijk bij. Nostalgie.
"Gaan joelie maar daar zieten, aan het raam", wees hij.
"Waaroem hebben joelie maj niet gebeld?!", riep hij ons toe, terwijl hij stelling nam achter de bar. De vraag echoode nog even na in het volstrekt verlaten restaurant.
"We wisten niet dat we hadden moeten reserveren", stamelde ik verontschuldigend.
"Iek moet maj nog verkleden. Iek wist niet dat joelie kwamen". Poolse bescheidenheid ongetwijfeld. Vaak een voorbode van grote borden eten en een avond vol gastvrijheid.
"Iek heb helemaal niets voor joelie te eten!", jammerde hij voort. Kom kom, in de meest afgelegen plekken wisten mensen mij bergen eten voor te schotelen, dus dat zou wel meevallen. Ik speel het maar even mee.

"Wielen joelie alvast iets drienken?" Zie je wel, ik kreeg gelijk: het voorspel was afgelopen. Het heerlijk avondje kon beginnen.
"Een biertje graag".
"Dat krajgen joelie niet, dat ies Nederlands!". Mijn vriendin keek me verbaasd aan. Ik glimlachte geruststellend; toneel, meer niet.
"Doe dan maar iets van dit Poolse bier", en ik wees jolig op een joekel van een fles naast me in het raam.
"Dat heb iek niet, dan moet iek naar Polen gaan". Ik lachte, maar hij was bloedserieus.
"Iek heb wel wajn. Maar dan moet iek weten of joelie een hele fles opdrienken of niet. Jaj mag de fles namelajk niet mee naar bojten nemen".
"Wijn is ook goed en ik denk dat we de fles uiteindelijk wel opkrijgen", zei ik.
Hij keek bedachtzaam naar de fles alsof hij spijt had van zijn aanbod. De fles bleef dicht.

"Wat wielen joelie eten, want iek heb niets gekocht!", verlegde hij de aandacht. "Iek heb wel menoe, maar iek kan joelie niets aanbieden. Dan moet iek majn vrouw bellen, die moet dan inkopen doen en gaan koken".
"Volgens mij heeft deze man een beetje veel gedronken", fluisterde mijn vriendin. Volgens mij was ie daar nog volop mee bezig.
"Wat heeft u wel in huis?", vroeg ik praktisch. Het kon toch niet zo zijn dat dit restaurant helemaal niets had? Een uur wachten tot zijn vrouw iets op tafel had staan was ook geen aanlokkelijk idee.
"Iek laat joelie toch menoe zien", negeerde hij mij, en kwam naar onze tafel; twee vetlederen menumappen in zijn hand.
"Kajk", zei hij, "diet ies Borsch" en hij noemde de ingredienten die voor het gerecht nodig waren. Het water liep ons in de mond. "Maar diet heb iek niet!".
Toen waren de Blini"s aan de beurt; "Heb iek niet!" Zo declameerde hij de menukaart op.

"Wiel jaj soep?!", vroeg hij plotseling in het midden van zijn monoloog, alsof hij zich een grote pas met soep herinnerde die zijn vrouw al had klaargezet. Met grote verwachtingsvolle, maar troebele ogen keer hij mij aan. Het zou de oplossing kunnen zijn voor zijn hongerige gasten. Mijn vriendin werd volstrekt genegeerd.
"Nou lekker", zei ik snel, in de hoop daar dan maar mijn tanden in te kunnen zetten. "Heb iek niet!" En verder ging het; de cyrillische letters duizelden voor mijn ogen. "Laten we weggaan!", zeiden de ogen van mijn vriendin inmiddels.

En toen opeens die vraag die mij soms nog steeds bezig houdt: "Rojk jaj majn voeten?" Voordat ik besefte wat ie net vroeg, declameerde hij alweer verder. Maar hij had het echt gevraagd: of ik zijn voeten rook. Hij droeg sandalen zonder sokken, zag ik. Voorzichtig snoof ik de lucht om mij heen op. Gelukkig niet.

Dit was beter dan "Manuel" uit Fawlty Towers, en nog echt ook. Ik was alleen een beetje bezorgd over de vraag hoe deze "aflevering" zou eindigen. Maar eerlijk is eerlijk, bijzonder was het wel. Achteraf ben ik zelfs blij dat ik vooraf niet heb gekeken op www.iens.nl. De commentaren van eerdere lotgenoten hadden mij er waarschijnlijk van weerhouden dit etablissement met mijn vriendin te bezoeken. Ik las over extreem hoge prijzen voor allerlei "extra"s" zoals wat brood bij de soep, de reputatie van de man naast mij "waar niet tegen op te drinken viel", zijn misplaatste gedrag, en het feit dat hij de rekening "met een vork schreef". En laat ik ook de vergoelijkende toelichting niet vergeten dat "het zompige, gaargekookte voedsel typisch Pools is". Wel "smakelijk" om gelachen natuurlijk. Als ik ooit nog eens een vrijgezellenfeest moet organiseren, dan weet ik het wel.

Enfin, op een zeker moment besloot ik de man te onderbreken. Mijn vriendin was het zichtbaar zat en ik voelde ook wat ergernis en een rommelende maag. "Het heeft niet zoveel zin om ons te vertellen wat u niet heeft, ongetwijfeld heeft u iets in huis dat we ook lekker vinden".
"Goed, iek ga even kajken", besloot hij.
"Laten we weggaan", zei mijn vriendin overbodig, toen hij weg was. Maar ik besloot de man nog een kans te geven.
Met een beduimeld lijstje in zijn hand kwam hij al spoedig teruggesloft. Ik kon niet nalaten naar zijn voeten te kijken.
"Kajk", zei hij, terwijl hij naast me neerplofte. En daar ging hij weer: wat hij wel had, maar wat er ontbrak ("Heb iek niet!") om daar een maaltijd van te maken.

Nu was de maat vol. "Kennelijk zijn we op een heel ongelukkig moment bij u langs gekomen. We kunnen beter op een andere dag terugkomen".
"Neej!", riep hij verschrikt, en spong op. "Dat kan niet, joelie moeten iets eten!".
"Maar u heeft niets in huis?!", wierp ik tegen.
"Jawel", joelie kunnen niet weggaan", riep hij luider. Mijn vriendin stond nu op.
"Ik denk toch echt dat het beter is als we vandaag ergens anders gaan eten". Ik was verbaasd over mijn eigen kalmte. Het leek een averechts effect op de man te hebben.
"Drie minoeten moet jaj lezen wat er op majn menoe staat", en hij begon opnieuw met zijn "menuloog".
"Nee dank u, we bellen de volgende keer wel even om te vragen wat u wel in huis heeft of om onze wensen door te geven", loog ik.
"Neej!, hij schreeuwde nu. "Jaj moet majn menoe lezen!". Ik moet niks, dacht ik dapper. Wegwezen hier, ja, dat wel. Ik was inmiddels ook opgestaan; gelukkig was ik groter. Mijn vriendin had al kans gezien om achter de man om naar de deur toe te sluipen. Ze had het duidelijk helemaal met de man gehad.
"Het spijt me, maar we gaan vanavond echt ergens anders eten". Ik pakte een visitekaartje dat in een standaardje naast het raam stond. "Mag ik dit meenemen, zodat we een volgende keer even kunnen bellen?"
"Joelie mogen niet weggaan!". Hij was wanhopig. Mijn vriendin stond al buiten.
"Het spijt me", zei ik, en liep achter haar aan. De man verdween tierend richting zijn bar.
Waarschijnlijk om onze fles wijn soldaat te maken.

Toen we wegfietsten voelde ik al: dit zou wel eens mijn eerste restaurantrecensie kunnen worden.

Timo Boomgaard
15 juli 2006, Amsterdam

Alle namen zijn gefiengeerd.